Кожны з нас, народжаных тут, дзе б ні апынуўся, у якіх далёкіх краях, – вяртаецца на Мёршчыну, дзе роднае ўсё: дом і двор, сцежка і дарога, дрэвы і кветкі… знаёмыя і сябры – землякі.

Жураўлі на Палессе ляцяць, спяваецца ў вядомай песні. Але мы ведаем, што жураўлі на Ельню вяртаюцца, што на Мёршчыну свае маршруты пракладалі стагоддзямі – сабе і нашчадкам.

Апошнім часам пачалі часцей скарыстоўваць словазлучэнне «малая радзіма», яно набыло новыя асацыяцыі. Не забыцца б толькі, што на гэтай нібыта малой радзіме мы нарадзіліся. Былі маленькімі, а яна ўга якая вялікая – сцежкі даўгія! палі шырокія! дрэвы высокія! лясы прасторныя! роднае паселішча за дзень не прайсці! Тут мы ўзрасталі, розуму-ведаў набіраліся, тут шлях у жыцці абіралі. Як тыя маладзенькія журавелькі ці буслікі – на крыло станавіліся. Значыць, не малая радзіма нашая – уся Мёршчына, маё мястэчка Лявонпаль, нечыя Язна ці Узмёны, Пераброддзе ці Папшулі…
Віншую жыхароў Мёршчыны з 80-годдзем раёна. Віншую і адзін з найстаражытных гарадоў Беларусі Дзісну, якая тады ж стала раённым цэнтрам, але з часам пазбавілася такога статусу. Кожнаму – быць самому кавалём свайго шчасця! А раённы цэнтр, думаецца, неўзабаве верне сваю адвечную назву – назву, якую продкі пакінулі нам.

Памятайма векавую, тысячагадовую спадчыну, шануйма і памнажайма, каб пакінуць нашчадкам шчодрую Зямлю, а не тэрыторыю, некалі багатую на падзеі і традыцыі. Каб ад снягоў і сцюжаў сюды вяртацца з жураўлямі.

Фота з архіва аўтара.

Уладзімір ПУЧЫНСКІ, ураджэнец мястэчка Лявонпаль, жыхар Раўбічаў,

намеснік галоўнага рэдактара «Краязнаўчай газеты».