Кніга ў маім жыцці заўсёды займала значнае месца. Шмат чытаў школьнікам. Паколькі вёсачка межавала з Шаркаўшчынскім раёнам, карыстаўся дзвюмя бібліятэкамі, якія раней размяшчаліся ў клубах. Браў розную літаратуру, якая была ў фондах. Перавагу, канешне, аддаваў гістарычным раманам, любіў фантастыку. Захапляўся творчасцю Жуля Верна. Яго “Таямнічы востраў” так уразіў і захапіў, што чытаў ноччу з ліхтарыкам пад коўдрай.

На дварэ стаяў пачатак студзеня, а зімы ўсё яшчэ не было. Па небе бясконца плылі цяжкія цёмныя хмары. Часам з іх церушыў дробны надакучлівы дождж. Лес выглядаў панура, непрыветна. І вось, нарэшце, у паветры белым роем закружыліся сняжынкі. Назаўтра лясное ўрочышча было не пазнаць. Старыя замшэлыя пні нахлабучылі на сябе белыя шапкі-вушанкі. Падпудрыліся елкі і сосны. Дарогі і сцежкі ўслаў белы паркаль. У лесе адразу пасвятлела. Стала больш прасторна. Нават неба паднялося вышэй.

Перадкалядная пара,

Цярушыць неба іней-манку,

Мяняе ўзоры модніца-зара,

Каб сонцу ўпадабацца ўранку.

Крэпне к вечару мароз,

Зіма ўваходзіць у сілу,

Убранне новае ў бяроз,

Яна іх вэлюмам накрыла.

Поўніць нас усіх чаканне.

Прыйдзе светлы Новы год,

Забярэ мяшок нягод.

Прынясе святло, надзеі,

Серабрыстыя завеі

І марозік невялікі —

Вось такія ў нас разлікі.

Год стары для нас стараўся...

На уроке литературного чтения мы, ученики 5”В” класса СШ №2 г. Миоры,

подбирали рифму к «зимним» словам. И вот что у нас получилось:

Зима

Снег прошёл, застыла речка,

Выйду утром на крылечко,

Так сугробы намело,

Что вокруг белым-бело.

По заснеженной дороге

Вдоль заснеженных домов

Весело шагают ноги,

Ведь к урокам я готов.

Вероника КУКУТЬ.

Не так даўно Алена Басікірская, найлепш вядомая па публікацыях у газеце і на літаратурнай старонцы, выказала жаданне стварыць клуб маладых паэтаў. Калегі па метадычнаму цэнтру народнай творчасці і культурна-асветніцкай рабоце падтрымалі паэтку. І вось 6 лістапада ў дзіцячай бібліятэцы Міёр прайшла другая сустрэча пачынаючых “піітаў”.  Хаця да гэтай катэгорыі адносяцца і не ўсе.

Эсэ

Царкоўныя мерапрыемствы ў Дзісне з нагоды кананізацыі іерэя Канстанціна Жданава — памятная старонка ў гісторыі Міёршчыны, усяго беларускага праваслаўя. З паўзабыцця вяртаюцца імёны тых, хто служыў Богу і людзям. Імёны, якія сёння для нас становяцца сімвалам праведнасці, шчырай набожнасці, высокай духоўнасці.